മനുഷ്യര് ജീവിക്കുന്ന ഭൂമിയില് ഇപ്പോള് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടാവും. അറേബ്യന് ഗ്രഹത്തില് ജീവിതപര്യവേഷണത്തിന് പോയിരിക്കുന്ന ഏതൊരു ഏഷ്യന് ബഹിരാകാശ സഞ്ചാരിയെയും പോലെ എനിക്കും ഇപ്പോള് ആ മഴ മനസ്സുകൊണ്ട് കൊണ്ട് കാല്പ്പനി പിടിച്ച് കിടക്കാന് കൊതിയുണ്ട്.അരുത്, മഴയെപ്പറ്റി ഒരിക്കലും കാല്പ്പനികനാകരുത് എന്ന് തീരുമാനിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. പട്ടിണി കിടന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും റേഷനരിച്ചോറുണ്ട് വളര്ന്ന സവര്ണബാല്യത്തില്ത്തന്നെ തലച്ചോററിയാതെ എടുത്തിട്ടുള്ളതാണ് ആ തീരുമാനം. [ആ തീരുമാനത്തിന് അന്നനുഭവിച്ചിട്ടുള്ള വ്യാജവും നിര്മിതവുമായ മിഡ് ല് ക്ലാസ് സ്നേഹപ്പട്ടിണിയുമായി ബന്ധമൊന്നുമില്ല]. നിങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയം നിങ്ങളുടെ തലച്ചോറിന്റെ തീരുമാനവുമല്ല.
അമ്മയും അച്ഛനും സര്ക്കാരുദ്യോഗസ്ഥരായിരുന്നു. അതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു അന്നത്തെ ഭൂരിപക്ഷം സ്കൂള്കൂട്ടുകാരുടേയും സ്ഥിതി - മിക്കവാറും എല്ലാവരും മിഡ്ല് ക്ലാസ്. എങ്കിലും ആ 'മിക്കവാറു'മിന് പുറത്ത് ഒരു വലിയ ലോകമുണ്ടെന്ന് അന്നേ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ഇടവത്തിലും കര്ക്കടകത്തിലും തുലാത്തിലുമെല്ലാം മഴ മുറുകുമ്പോള് തുരുത്തുകളില് നിന്ന് വന്നിരുന്ന കുട്ടികള് ദിവസങ്ങളോളം ആബ്സെന്റായിരിക്കും. ചെറിയ പഴമ്പിള്ളിത്തുരുത്തുകാര്ക്ക് കടക്കാനുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ കടത്തില്പ്പോലും വഞ്ചി ഇറക്കാന് പറ്റാത്ത അവസ്ഥയാണെങ്കില് വലിയ പഴമ്പിള്ളിത്തുരുത്തുകാരുടെ കാര്യം പറയാനുണ്ടോ?
പാലിയം കടവ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ചെറിയ പഴമ്പിള്ളിത്തുരുത്തുകാരുടെ കടവിലെ പുഴ, കെട്ടിയവന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പെരിയാറിന് കൂട്ടുപോകുന്ന മെലിഞ്ഞ ഏഴാംക്ലാസുകാരി കസിനാണെങ്കില്, വലിയ
പഴമ്പിള്ളിത്തുരുത്തിനും കരിപ്പായിക്കടവിനുമിടയില് സാക്ഷാല് പെരിയാറാണ്. [വലിയ പഴമ്പിള്ളിത്തുരുത്ത് - വിപി തുരുത്ത് - ചിത്രത്തില് മാര്ക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പെരിയാര് കടലില് ചേരുന്നതിന് വളരെയൊന്നും മുമ്പല്ലാതെയാണ് പെരിയാറിനെ രണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള വിപി തുരുത്തിന്റെ കിടപ്പ്]ചമ്രവട്ടത്തേയ്ക്ക് കെട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന ചേച്ചി, വയസ്സായ വിധവയേപ്പോലെ ഉണങ്ങുന്ന മേടത്തിലും, എത്രയോ കാലം കൂടി കാമഭ്രാന്തനായ കെട്ടിയവനെ കാണാന് പോകുന്ന കാമഭ്രാന്തിയായ കെട്ടിയോളുടെ അപകടകരമായ പുളപ്പിനെ പുറംശാന്തത കൊണ്ട് മറയ്ക്കുന്നവളാണ് പെരിയാര്. എങ്കില് ആറാന ചത്ത് ഒഴുകിപ്പോയാല് മാത്രം ആഘോഷിച്ചിരുന്ന തോറാനപ്പെരുന്നാളിന്, തിരുവാതിര ഞാറ്റുവേലയ്ക്ക്, അവളുടെ കണ്ണില് നോക്കാനോ കമന്റടിയ്ക്കാനോ അവള്ക്ക് കുറുകെ കടത്തുവഞ്ചി കുത്താനോ ധൈര്യമുള്ള ആണുങ്ങളുണ്ടോ? [കടത്തുവഞ്ചി 'തുഴയുകയോ? ച്ഛായ്, അത് മറ്റേ നിളയിലോ വല്ല പേട്ട കായലിലോ.
പൈങ്കിളിപ്പാട്ടുകാരാ, പെരിയാറിനെ വിട്ടുപിടി.]
എങ്കിലും തുരുത്തുകാരിലേറെയും ചെത്തുകാരുടെ മക്കളായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവരുടെ മഴക്കാല വറുതി ഏതാനും ആബ്സെന്റുകളില് ഒതുങ്ങി. അതായിരുന്നില്ല ദിവസക്കൂലിപ്പണിക്കാരുടെ മക്കളുടെ സ്ഥിതി. കല്പ്പണിക്കാരുടെ മക്കള്, ആശാരിമാരുടെ മക്കള്, വാലമ്മാരുടെ മക്കള് [അരയന്മാര് കടലില് മീന്പിടിക്കുന്നവരാണെങ്കില് കായലിലും പുഴയിലും മീന്പിടിക്കുന്നവരാണ് വാലന്മാര് എന്നാണ് അന്നും ഇന്നും ധരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്], ചുമട്ടുകാരുടെ മക്കള്, തലച്ചുമടായി സാധനങ്ങള് വിറ്റു നടന്നിരുന്നവരുടെ മക്കള് [ചെറുനാരങ്ങേയ്... എന്ന് ഒരീണത്തില് നീട്ടിവിളിയ്ക്കുന്ന ഹമീദ്, ഡഡ്ഡി നിക്കറ് ഡഡ്ഡി നിക്കറ് എന്ന് നിര്ത്താതെ പാടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന പൊക്കം കുറഞ്ഞ ആ തടിയന്...], ചെറുകിട പീടികനടത്തിപ്പുകാരുടെ മക്കള്, കണ്ണി കിളയ്ക്കല് വേലി കെട്ടല് കൊളം വെട്ടല് പുല്ലു പറിയ്ക്കല് തുടങ്ങിയ പൊറമ്പണികള് ചെയ്യുന്നവരുടെ മക്കള്... മഴക്കാലം അവരുടെയെല്ലാം വയറ്റത്തടിയ്ക്കുന്നത് ഓരോ തവണയും കണ്ടു. പിന്നീട് വരുന്ന ഒരു സീസണിനും കരകയറ്റാനാകാത്ത ആഴങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഓരോ പേമാരിയും അവരെ കൊണ്ടുപോയി. ['പില്ക്കാലം' അവരില് പലരെയും രക്ഷപ്പെടുത്തി. എങ്കിലും ഇറ്റുകഞ്ഞിത്തെളി കിട്ടാതെ വയറ്റിലെച്ചോരഞരമ്പ് പുകഞ്ഞ് അവര് താണ്ടിയ കഷ്ടകാണ്ഠത്തിന് കടുംകറ, ഓറഞ്ചുനീരില് ഹിമക്കട്ട ചാലിച്ച് പകരുന്ന ശീതതീക്ഷ്ണമാം പെഗ്ഗുകള്ക്ക് മായ്ക്കാന് കഴിയുമോ? പണക്കാരായാലും 'മുജ്ജന്മജീവിതം' ഏല്പ്പിച്ച കോമ്പ്ലക്സുകള് മറ്റുള്ളവര്ക്ക് അളന്നും അളക്കാതെയും കൊടുത്ത് അവരില് ചിലരെങ്കിലും ഇരകളായി തുടരുന്നു].
പിന്നീട് എറണാകുളം നഗരവാസിയായപ്പോഴും മഴയോട് കാല്പ്പനികത തോന്നിയില്ല. ദിവസക്കൂലിയ്ക്കായി കടലില് പോകുന്നവരോട് ജോഗ്രഫിക്കലായി കൂടുതല് അടുത്തതുകൊണ്ടാവാം, മാര്ക്കറ്റിലെ ചുമട്ടുകാരെയും ചെറുകിട കച്ചവടക്കാരെയും ഓട്ടോറിക്ഷ ഓടിയ്ക്കുന്ന അടുത്ത വീട്ടിലെ ചിന്നമ്മച്ചേച്ചിയേയും കണ്ടതുകൊണ്ടാവാം, നനഞ്ഞൊലിയ്ക്കുന്ന ചെറിയ ചേരിക്കുടിലുകള് എറണാകുളത്തും കണ്ടതുകൊണ്ടാകാം [അലക്കിയിട്ട തുണികള് ഉണങ്ങാത്തതുകൊണ്ടല്ല]... മഴക്കാലത്തു മാത്രം മനസ്സ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റായത്. [കറന്റുപോകുമ്പോള് മാത്രം വിയര്ക്കുന്നവരെപ്പറ്റി എന്തുപറയാനാണ്? അതുപോലെ മഴക്കാലത്തു മാത്രം, അതും മനസ്സുകൊണ്ട് മാത്രം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റാകുന്നവരെപ്പറ്റി എന്തു പറഞ്ഞിട്ടെന്തിനാണ്?]
അതുകൊണ്ട് മഴക്കവിതകള് വായിക്കാതെ തള്ളി. എല്ലാ വര്ഷവും ആവര്ത്തിക്കുന്ന മഴഫീച്ചറുകള് എന്നും ഓക്കാനമുണ്ടാക്കി. മഴയെ ഒപ്പിയെടുത്ത ഫോട്ടോഗ്രാഫര്മാരുടെ മിടുക്കിനോട് ഒരു പിണ്ണാക്കും തോന്നിയില്ല. മഴപ്പുസ്തകം കണ്ടപ്പോള് ചുണ്ടു കോട്ടി.
ഏങ്കിലും ഭൂമിയില് ഇപ്പോള് മഴക്കാലമായിരിക്കുമെന്നോര്ക്കുമ്പോള് മഴയെ ഓര്ത്ത് ഇതാദ്യമായി കാല്പ്പനികനാകാന് തോന്നുന്നു. അതോ ഉള്ളില് ചാകാതെ കിടന്നിരുന്ന കപട പെറ്റിബൂര്ഷ്വാ തലയുയര്ത്തുന്നതോ?
ദുബായിലെ [ഓര്ക്കുന്നു - ദില്ലിയിലേയും] ജൂണ് ജൂലായ്കള് ചുട്ട് പൊരിയുമ്പോളാണ് കേരളം നനയുന്നത് എന്നതായിരിക്കണം ഇപ്പോളത്തെ ഈ ഇടയിളക്കത്തിന്റെ ഒരു കാരണം.
മറ്റൊന്ന് നൊമാദിന്റെ ‘ഒരുമിച്ച് നനയുമ്പോഴും തനിയെ’ എന്ന ഉള്ള് തൊടുന്ന കവിതയാണ്. അത് വായിക്കാന് നൊമാദിന്റെ ബ്ലോഗില് ചെല്ലുമ്പോള് അവിടെ ഇടിവെട്ടിപ്പെയ്യുന്ന ഇടവപ്പാതിയേയും കേള്ക്കാം. ടെക്നോളജിയുടെ കാലത്തെ കാവ്യസ്വാദനത്തിന്റെ സാധ്യതകള് ആര്ക്ക് പ്രവചിക്കാന് കഴിയുമായിരുന്നു? ഒരു ഗിമ്മിക്കായി തോന്നാത്ത വിധവും അത് മാത്രമായി ഡോണ്ലോഡ് ചെയ്ത്, വോള്യം കൂട്ടിയിട്ട്, പുതപ്പില് ചുരുണ്ടുകിടക്കാന് തോന്നുംവിധവും ആ മഴ അത്രമേല് സ്വാഭാവികം. [നൊമാദിന്റെ കവിതകള്ക്കൊന്നിനും ഇത്തരം താങ്ങുകളുടെ ആവശ്യമില്ലെന്നത് വേറെ കാര്യം].
തീര്ന്നില്ല. നൊമാദിന്റെ കവിത, സമാനഭാവങ്ങള് എവിടെയൊക്കെയോ പങ്കുവെയ്ക്കുന്ന ഗണ്സ് ആന്ഡ് റോസസിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ നവംബര് റെയിന് എന്ന കിടിലന് ഗാനത്തെയും ഓര്മിപ്പിച്ചു. തൊണ്ണൂറുകളുടെ തുടക്കത്തില്, എംടീവി ഇന്ത്യയില് വന്ന കാലത്ത് കണ്ട അതിന്റെ ഗംഭീര വിഡിയോയും മറക്കുവതെങ്ങനെ? ഇതാ ലിങ്ക് - ഒരു കൊല്ലം മുമ്പ് മാത്രം അപ്.ലോഡ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഈ വിഡിയോ ലിങ്ക് 1.6 കോടി തവണ ആളുകള് കണ്ടുകഴിഞ്ഞു! ലിറിക്സ് ഇവിടെ.
എന്തായാലും മഴയുടെ അകാല്പ്പനികതയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ച് എറിയപ്പെടാതെ വയ്യ. വൃഷണത്തിന് കുത്തിപ്പിടിയ്ക്കുന്ന തമിഴ് ദളിത് കവിതയുമായി അത് ചെയ്യുന്നത് ആതവന് ദീക്ഷണ്യ. [തമിഴ് ദളിത് കവിതകളുടെ ഈ പരിഭാഷാഭാഗം എടുത്തുചേര്ക്കുന്നത് മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പില് നിന്ന്. പരിഭാഷകര് എന്. ഡി. രാജ് കുമാറും എന്റെ പഴയ ചങ്ങാതിമാരിലൊരാള് കൂടിയായ കെ. എന്. ഷാജിയും]
“താമസിക്കാന് വീടും തിന്നാന് ചോറുമുണ്ടെങ്കില്
സൌകര്യമായിരുന്ന് എഴുതാം ഇല്ലേടാ # * @ ?
ഒന്നോര്ത്തോ -
മഴയെപ്പോഴും ജനാലയ്ക്കു പുറത്താണ് നിനക്ക്
ഞങ്ങള്ക്കത്
സ്വന്തം വയറ്റിപ്പിഴപ്പിനു മീതെയും!”
